Mijn week op The Dolomiti Trail: vijf dagen die je niet vergeet

Ik ga eerlijk zijn. Toen ik de beelden van de Dolomieten online zag, die rotspieken, dat blauwe water, die lucht, dacht ik: dat kan toch niet echt zo zijn? Iedereen kent dat gevoel. De werkelijkheid stelt toch altijd een beetje teleur.

Spoiler: dat deed ze hier niet. En The Dolomiti Trail had daar alles mee te maken.

The Dolomiti Trail is een zelfgeleide meerdaagse wandeling door het hart van de Dolomieten, in het noorden van Italië. Op dag één krijg je een uitgebreide briefing van de Nederlandstalige rangers: uitleg over het parcours, het materiaal, alles wat je nodig hebt. Daarna vertrek je op eigen tempo, geen gids die je vooruit duwt, geen vast groepsschema. Zo heb je de vrijheid van een eigen avontuur, met de geruststelling dat er iemand klaarstaat.

Ik deed de trail in juli, samen met een vriendin Ines, en we hadden in vijf dagen letterlijk alles: stralende zon, mist, regen, onweer op de top. In de bergen weet het weer van geen ophouden, en dat hoort er gewoon bij.

Ik had al The Jordan Trail en The Iceland Trail op mijn naam staan, maar The Dolomiti Trail was persoonlijk de meest uitdagende van de drie. En dat is precies waarom hij zo de moeite waard is.

The Dolomiti Trail is geen doorsnee wandeling, en dat is net het punt. Het terrein is gevarieerd en soms rotsachtig, je overwint echte hoogtemeters. De dagafstanden liggen tussen de tien en twintig kilometer. Met de juiste voorbereiding en het juiste materiaal kom je er verder dan je denkt. Ik ben zelf twee maanden op voorhand elk weekend twintig kilometer gaan wandelen met een rugzak, en dat loonde.

De trail vraagt wat van je, maar elke dag wacht er een beloning die je niet snel vergeet.

De trail start aan Lago Sorapis en eindigt in Cortina d’Ampezzo, een van de bekendste bergdorpen van Italië. Vijf dagen, vijf etappes, elk met hun eigen karakter.

Dag één is een mooie opener langs het meer. Dag twee brengt je van het iconische Lago di Braies richting San Vigilio di Marebbe. Dag drie is met 22 kilometer de langste dag. Dag vier vraagt het meeste van je benen: 1300 hoogtemeters omhoog richting Alpe Lagazuoi. En dag vijf daalt af naar Cortina, met een optionele zesde dag rond de Tre Cime di Lavaredo als afsluiter.

Ik had nog nooit in een berghut geslapen. Ik wist eerlijk gezegd niet goed wat ik mocht verwachten.

De eerste nacht slaap je in een hotel, zachte landing. De laatste nacht ook, als je voor die optie kiest. Maar daartussenin verblijf je in de rifugi, de traditionele Italiaanse berghutten, en die zijn gewoon goed. Elke ochtend een douche en eten dat je na een dag wandelen dubbel en dik verdiend hebt. Pasta, soep, lokale wijn. En de sfeer? Gezellig en authentiek, precies wat je nodig hebt na een dag in de bergen.

De meren.

Ik had de rotsen verwacht, de vergezichten, de hoogte. Maar die meren, dat had ik niet zien aankomen. Het water is een kleur blauw die je niet gelooft totdat je er recht voor staat. Heldergroen aan de rand, diepblauw in het midden, zo transparant dat je de bodem ziet. Je staat er gewoon naar te staren en je brein weigert te accepteren dat dit echt is.

Dat is het moment waarop je beseft: de foto’s op internet deden het geen recht. The Dolomiti Trail brengt je naar plekken die je op eigen houtje nooit zou vinden.

Ben je op zoek naar een wandeling die je bijblijft? Eén waarbij je ’s avonds uitgeput en tevreden aan tafel zit, met het gevoel dat je iets hebt meegemaakt dat de moeite waard was? Dan is The Dolomiti Trail precies wat je zoekt.

Bereid je goed voor, pak de juiste spullen, en laat de Dolomieten de rest doen.

Ines en ik zijn al aan het plannen wat de volgende wordt. Maar eerlijk? De Dolomieten gaan moeilijk te overtreffen zijn.